image1976.gif

grece10.gif

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

image1976.gif

 

page1.gif ΙΘΑΚΗ του Κ. Π. Καβάφη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν ' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

 

Να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι

που με τι ευχαρίστηση με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους,

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδωνικά μυρωδικά,

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

 

Πάντα στον νου σου να' χεις την Ιθάκη .

Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου .

Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει,

και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

 

Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

 

image1976.gif

 

 

page1.gif ΟΔΥΣΣΕΑΣ απόσπασμα, Νίκου Καζαντζάκη

 

Δυο μήνες πάνε πια στης πλούσιας Πύλος

τ' αμμουδερά ακρογιάλια που περνούσα.

Νοτιάς φυσούσε , ξέσπασεν η μπόρα

κι από τα μαύρα νέφελα χυνόταν

βαριά νεροποντή κι ολούθε ο μέγας

μας τρογυρνούσε κεραυνός του Δία...

 

Στο φως μιας αστραπής βιγλίζω απάντεχα

στη μέση του πελάγου το Δυσσέα

γαλήνιος να κρατάει σφιχτά το δοιάκι,

κατάματα στυλώνοντας τη μπόρα !

- Δυσσέα ! , του κράζω , πας για την πατρίδα ; ...

Πια μες στης θεάς την κλίνη δεν χωρούσες ; ...

Μ ' αυτός , με το τιμόνι στην παλάμη

και τ ' αρμυρά δαγκώνοντας μουστάκια

τήραε μπροστά , σκυφτός , και δεν εστράφη !

 

 

page1.gifΟμήρου ΟΔΥΣΣΕΙΑ , Ραψωδία Ι, (21 - 27)

 

Πατρίδα μου είναι τ ' όμορφο , το ξακουστό το Θιάκι , οπόχει τ ' ώριο το βουνό το Νήριτον

απάνω βουνό δεντράτο , που όλο σειεί ολοχρονίς τα φύλλα . Νησιά πολλά είναι γύρω του και

το ' να γειτονεύει , σιμά , με τ ' άλλο νησί . Το Δουλιχιό και η Σάμη και η δασωμένη Ζάκυνθος .

Το Θιάκι , το νησί μου , κατά τη δύση αλαργινά μέσ ' τα πελάη θωριέται χαμηλωτά πλάι στη

στεριά μα τ ' άλλο ξέχωρα είναι ...

 

image1976.gif

 

page1.gif ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ , Α. Σ. Πούσκιν, 1827

 

Του Μάη τις νύχτες κελαηδεί μες στους γαλήνιους κήπους,

τ ' αηδόνι της ανατολής ανάμεσα στα ρόδα.

Το τρυφερό τριαντάφυλλο δε νιώθει ουδέ κι ακούει

και κάτω από το ερωτικό τραγούδι αποκοιμιέται.

 

Ποιητή , όταν την ψυχρή ομορφιά θα τραγουδήσεις , σκέψου

μόνο τ ' αηδόνι , αληθινά , προς τι να μπεις στον κόπο ;

Τους στίχους σου δεν τους ακούει μήτε τους νιώθει εκείνη !

Ανθίζει , για να φαίνεται , μα ' ναι κουφή η καρδιά της.

 

image1976.gif

 

 

page1.gif ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Γιάννης Ρίτσος, 1973

 

- Κυκλάμινο , κυκλάμινο , στου βράχου τη σκισμάδα,

πού βρήκες χρώματα κι ανθείς , πού μίσχο και σαλεύεις ;

- Mέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα στάλα,

μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα.

*

Μικρό πουλί τριανταφυλλί , δεμένο με κλωστίτσα,

με τα σγουρά φτεράκια του στον ήλιο πεταρίζει.

Κι αν το τηράξεις μια φορά θα σου χαμογελάσει

κι αν το τηράξεις δυο και τρεις θ ' αρχίσεις το τραγούδι.

*

Πράσινη μέρα λιόβολη , καλή πλαγιά σπαρμένη

κουδούνια και βελάσματα , μυρτιές και παπαρούνες.

Η κόρη πλέκει τα προικιά κι ο νιος πλέκει καλάθια

και τα τραγιά γιαλό γιαλό βοσκάνε τ ' άσπρο αλάτι.

*

Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις , εκεί που πάει να σκύψει

με το σουγιά στο κόκαλο , με το λουρί στο σβέρκο,

Νάτη , πετιέται αποξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει

και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου.

 

image1976.gif

page1.gifΑπό τις ΔΙΔΑΧΕΣ του πατρο - Κοσμά του Αιτωλού

... Καλύτερον, αδελφέ μου, να έχεις ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου,

παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια. Διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα,

τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχήν. Και ωσάν μάθεις το παιδί σου

γράμματα, τότε λέγεται άνθρωπος ...

 

page1.gifΧάθηκε η Σμύρνη μας ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ απόσπασμα, Διδώ Σωτηρίου

 

... Η φωτιά απλωνόταν παντού . Μαύρα σύννεφα καπνού ανηφόριζαν και μπερδεύονταν το ένα με τ ' άλλο.

Κόσμος , χιλιάδες κόσμος ,τρελός από φόβο , αρχίνισε να τρέχει από τα στενοσόκακα και να ξεχύνεται στην

παραλία σαν μαύρο ποτάμι... Μπρος θάλασσα, πίσω φωτιά και θάνατος ...

Αχ, πάει, γκρέμισε ο κόσμος μας ! Χάθηκε η Σμύρνη.

 

image1976.gif

 

page1.gif ΑΙΟΛΙΚΗ ΓΗ απόσπασμα, Ηλία Βενέζη

 

... Δεν είναι τίποτα, λέει δειλά ο παππούς, σαν παιδί που έφταιξε . Δεν είναι τίποτα.

Λίγο χώμα είναι .

- Χώμα ! Ναι, λίγο χώμα απ' τη γη τους. Για να φυτέψουν ένα βασιλικό, της λέει,

στον ξένο τόπο που πάνε.

Για να θυμούνται. Αργά τα δάχτυλα του γέροντα ανοίγουν το μαντήλι όπου είναι

φυλαγμένο το χώμα.

Ψάχνουν κει μέσα, ψάχνουν και τα δάχτυλα της γιαγιάς, σαν να το χαιδεύουν.

Τα μάτια τους δακρυσμένα στέκουν εκεί.

- Δεν είναι τίποτα, λέω. Λίγο χώμα. Γη, Αιολική Γη, Γη του τόπου μου.

 

page1.gif Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΟ , Γιάννη Ρίτσου, 1952

 

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή

Όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα

Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπισαν στη γη

Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη

Σιωπή . Ακούστε τούτη την καμπάνα

Σιωπή . Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους

Το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη .

 

image1976.gif

 

 

page1.gif ΑΣΜΑ ΗΡΩΪΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ

ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ - απόσπασμα, Οδ. Ελύτης (1)

 

page1.gifΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ''ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ'' - απόσπασμα, Νικηφ. Βρεττάκος (2)

 

 

2

Κοιτάχτε αυτή τη θάλασσα , που δίχως

1 αχτή λαμποκοπά , κι αυτού του δέντρου

Ήταν γενναίο παιδί ! το λύγισμα, με πόση εμπιστοσύνη

Κάτω απ' τα πέντε κέδρα δεν κρέμεται στον άνεμο ! Κοιτάχτε

χωρίς άλλα κεριά τα ράμφη των πουλιών που ακινητούνε

κείτεται στην τσουρουφλισμένη χλαίνη το μεσημέρι , τους σχισμένους βράχους...

Άδειο το κράνος λασπωμένο το αίμα, .....................................................................

κι ανάμεσα απ' τα φρύδια Πάνω απ' το δροσερό κι ήσυχο κύμα

Μικρό μικρό πηγάδι, δαχτυλιά της μοίρας ξαναγυρίζει η άνοιξη ! Τ' αγέρι

Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας πηδά απ ' της χαραυγής τη ρόδινη άχνα

Δεν έκλαψαν σ' όλη τη γη ! Τα μέτωπα αναπνέουν

Γιατί να κλάψουν ; κι ανθίζουν τα χαμόγελα που πλέκουν

Ήταν γενναίο παιδί ! Το μέλλον της ζωής !... Αγαπηθείτε!...

 

 

 

page1.gifΑΣΜΑ ΣΤ', ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ , Οδυσσέα Ελύτη

 

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ, και μυρσίνη συ δοξαστική

μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου !

Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά , στα ηφαίστεια κλήματα σειρά,

και τα σπίτια πιο λευκά , στου γλαυκού το γειτόνεμα !

Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια , της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά

στον αιθέρα στέκει να, και στη θάλασσα μόνη της !

Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός , και δικού της μήτε αγάπη μια

μόνο πένθος αχ παντού και το φως ανελέητο !

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό τα γυρίζω πίσω απ ' τον Καιρό

τους παλιούς φίλους καλώ με φοβέρες και μ' αίματα ! ...

 

 

 

page1.gif ΑΡΝΗΣΗ Γιώργου Σεφέρη

 

1 2

Στο περιγιάλι το κρυφό Με τι καρδιά, με τι πνοή

κι άσπρο σαν περιστέρι τι πόθους και τι πάθος

διψάσαμε το μεσημέρι πήραμε τη ζωή μας, λάθος !

μα το νερό γλυφό. κι αλλάξαμε ζωή.

 

3

Πάνω στην άμμο την ξανθή

γράψαμε τ' όνομά της ,

ωραία που φύσηξεν ο μπάτης

και σβήστηκε η γραφή.

 

 

page1.gif ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ Γιώργου Σεφέρη

 

 

1 2

Λίγο ακόμα λίγο ακόμα,

θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν' ανθίζουν να σηκωθούμε

τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο λίγο

τη θάλασσα να κυματίζει ψηλότερα.

 

image1976.gif

 

page1.gifOΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (1941 1944)

icon_arrow.gifΓράφει ο Γιάννης Ρίτσος :

Kατηφόρισαν με σκισμένα χιτώνια, με παλιά ντουφέκια

δίχως ψωμί στο γυλιό δίχως σφαίρες.

Μονάχα με μικρά οργισμένα ποτάμια

κλείναν τα περάσματα πίσω τους.

Είχαν βαδίσει μήνες και μήνες πάνω σ άγνωστες πέτρες

πάνου στο χιόνι μαζί με τις ελιές τους και τ αμπέλια τους

άλλος άφησε κει πάνου ένα πόδι ένα χέρι

άλλος άφησε ένα μεγάλο κομμάτι απ την ψυχή του

καθένας κι έναν ή πιότερους νεκρούς ...

 

 

icon_arrow.gifΓράφει ο Άγγελος Σικελιανός :

 

Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια,

εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο χάρος ...

Εδώ σηκώνετ' όλ ' η γη με τους αποθαμένους,

και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της ...

 

Κι απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους

φωτάει με μιας Ανάσταση , ξεσπάει αχός μεγάλος...

 

Η Ελλάδα σέρνει το χορό ψηλά με τους αντάρτες,

- χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια -,

κι είν' οι νεκροί, στα ξάγναντα, πρωτοπανηγυριώτες !

 

image1976.gif

 

 

page1.gif ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ , Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, 1903

 

Τιμή σ ' εκείνους όπου στη ζωή των

ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες,

δίκαιοι κ ' ίσιοι σ ' όλες των τες πράξεις,

αλλά με λύπη κιόλας κ ' ευσπλαχνία

γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι , κι όταν

είναι πτωχοί , πάλ ' εις μικρόν γενναίοι,

πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε,

πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,

πλην χωρίς μίσος για τους ψευδόμενους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει

όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος

κ' οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε.

 

 

page1.gif ΤΡΩΕΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Π. ΚΑΒΑΦΗ, 1905

 

Είν' οι προσπάθειές μας των συφοριασμένων, Κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε

είν' οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων. ζητώντας να γλυτώσουμε με τη φυγή.

Κομμάτι κατορθώνουνε κομμάτι,

παίρνουμ ' επάνω μας κι αρχίζουμε Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία.

νά' χουμε θάρρος και καλές ελπίδες. Επάνω, στα τείχη άρχισεν ήδη ο

θρήνος. Των ημερών μας αναμνήσεις

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά. κλαιν κι αισθήματα . Πικρά για μας ο

Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.

 

Είν' οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.

Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη

θ ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,

κ ' έξω στεκόμεθα ν ' αγωνισθούμε.

 

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,

η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται,

ταράττεται η ψυχή μας , παραλύει.

 

 

 

page1.gif ΕΝ ΣΠΑΡΤΗ , Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, 1928

 

Δεν ήξερεν ο βασιλεύς Κλεομένης, δεν τολμούσε -

δεν ήξερε έναν τέτοιον λόγο πώς να πει

προς τη μητέρα του : ότι απαιτούσε ο Πτολεμαίος

για εγγύησιν της συμφωνίας των ν ' αποσταλεί κι αυτή

εις Αίγυπτον και να φυλάττεται,

λίαν ταπεινωτικόν , ανοίκειον πράγμα.

Κι όλο ήρχονταν για να μιλήσει, κι όλο δίσταζε.

Κι όλο άρχιζε να λέγει, κι όλο σταματούσε.

 

Μα η υπέροχη γυναίκα τον κατάλαβε

( είχεν ακούσει κιόλα κάτι διαδόσεις σχετικές ),

και τον ενθάρρυνε να εξηγηθεί .

Και γέλασε , κι είπε βεβαίως πιαίνει.

Και μάλιστα χαίρονταν που μπορούσε να ' ναι

στο γήρας της οφέλιμη στη Σπάρτη ακόμη.

 

Όσο για την ταπείνωσι - μα αδιαφορούσε.

Το φρόνημα της Σπάρτης , ασφαλώς δεν ήταν ικανός

να νοιώσει ένας Λαγίδης χθεσινός,

όθεν κ ' η απαίτησίς του δεν μπορούσε

πραγματικώς να ταπεινώσει Δέσποιναν

Επιφανή ως αυτήν, Σπαρτιάτου Βασιλέως μητέρα.

 

 

page1.gif ΣΤΑ 200 π . Χ Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ

 

Κι απ' την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία

την νικηφόρα, την περίλαμπρη

την περιλάλητη, την δοξασμένη

ως άλλη δεν δοξάστηκε καμιά ,

την απαράμιλλη : Βγήκαμ' εμείς ,

ελληνικός καινούργιος κόσμος, μέγας.

..................................................................

και την κοινήν ελληνική λαλιά

ως μέσα στην Βακτριανή την επήγαμεν ,

ως τους Ινδούς .

 

 

page1.gif ΔΕΗΣΙΣ Κωνσταντίνου Π. Καβάφη

 

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ ' έναν ναύτη. -

Η μάνα του , ανήξερη , πηαίνει κι ανάφτει

 

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί

για να επιστρέψει γρήγορα και νά ν' καλοί καιροί -

 

και όλο προς τον άνεμο στείνει τ ' αυτί.

Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

 

η εικών ακούει , σοβαρή και λυπημένη,

ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει.

 

page1.gif ΚΕΡΙΑ Κωνσταντίνου Π. Καβάφη

 

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σε μια σειρά κεράκια αναμένα -

χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.

 

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων.

Τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,

κρύα κεριά, λιωμένα και κυρτά.

 

Δεν θέλω να τα βλέπω , με λυπεί η μορφή των,

και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.

Εμπρός κοιτάζω τ ' αναμένα μου κεριά.

 

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω

τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,

τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

 

image1976.gif

 

 

 

page1.gif ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ page1.gif ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 

Μίκη Θεοδωράκη Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου

 

Μοσχοβολούν οι γειτονιές Ποιος θα μου δώσει δύναμη

βασιλικό κι ασβέστη. τον κόσμο αυτόν ν ' αλλάξω .

Παίζουν τον έρωτα κρυφά Να φτιάξω όμορφες καρδιές ,

στις μάντρες τα παιδιά. μεγάλες και πονετικές

Σάββατο βράδυ με 'μορφο τις σκάρτες να πετάξω .

ίδιο ''Χριστός Ανέστη'' !

Ένα τραγούδι του Τσιτσάνη Να σου δώσω μια να σπάσεις ,

λέει κάπου μακριά : αχ βρε κόσμε γυάλινε

και να φτιάξω μια καινούργια

Πάει κι απόψε τ' όμορφο, κοινωνία άλληνε .

τ ' όμορφο τ ' απόβραδο.

Από Δευτέρα πάλι Να φτιάξω φίλο αληθινό ,

πίκρα και σκοτάδι. το φίλο να πονάει .

Αχ , να ' ταν η ζωή μας Τα βάσανα και οι καημοί

Σαββατόβραδο. να λείψουνε απ ' τη ζωή

Κι ο χάρος να 'ρχονταν κι όμορφη να κυλάει .

μια Κυριακή το βράδυ.

Και στης γυναίκας την καρδιά,

Οι άντρες σχολάν απ ' τη δουλειά να βάλω λίγη μπέσα .

και το βαρύ καημό τους, Να της ανάψω μια φωτιά ,

να θάψουν κατεβαίνουνε να καταστρέψω την ψευτιά

στο υπόγειο καπηλειό. που ' χει στα στήθια μέσα .

Και το φεγγάρι ντύνει λες

με τ ' άσπρο νυφικό του, Να σου δώσω μια να σπάσεις ,

τις κοπελιές που πλένονται αχ βρε κόσμε γυάλινε

στο φτωχό πλυσταριό. και να φτιάξω μια καινούργια

κοινωνία άλληνε.

 

image1976.gif

 

 

page1.gif ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ , Διονύση Σαββόπουλου

[Αγωνία για ηλεκτροσόκ. Νεκροζώντανοι στο Κύτταρο.

Σκηνές ροκ . Φωτογραφία με την Μπέλλου.]

 

Μ' αεροπλάνα και βαπόρια

και με τους φίλους τους παλιούς

τριγυρνάμε στα σκοτάδια

κι όμως εσύ δε μας ακούς.

Δε μας ακούς που τραγουδάμε

με φωνές ηλεκτρικές

μες στις υπόγειες στοές

ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε

τις βασικές σου τις αρχές.

 

Ο πατέρας μου ο Μπάτης

ήρθε απ ' τη Σμύρνη το '22

κι έζησε πενήντα χρόνια

σ ' ένα κατώι μυστικό.

Σ ' αυτό τον τόπο όσοι αγαπούνε

τρώνε βρώμικο ψωμί

κι οι πόθοι τους ακολουθούνε

υπόγεια διαδρομή.

 

Χθες το βράδυ είδα ένα φίλο

σαν ξωτικό να τριγυρνά

πάνω στη μοτοσικλέτα

και πίσω τρέχανε σκυλιά.

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα

βάλε στα ρούχα σου φωτιά

βάλε στα όργανα φωτιά

να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα

η τρομερή μας η λαλιά.

 

 

 

page1.gif ΣΜΥΡΝΑΙΪΚΟ page1.gif ΤΑ ΣΜΥΡΝΑΙΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Δημοτικό Μικράς Ασίας Ηλία Κατσούλη

 

Στο ' πα και στο ξαναλέω Το καθρεφτάκι σου παλιό

στο γυαλό μην κατεβείς . και πίσω απ ' τη θαμπάδα,

Κι ο γυαλός κάνει φουρτούνα η Σμύρνη με το Κορδελιό

και σε πάρει και διαβείς. και η Παλιά Ελλάδα.

 

 

Κι αν πάρει που με πάει Μουντζουρωμένο το γυαλί,

κάτω στα βαθιά νερά. μα πίσω απ ' τους καπνούς του

Κάνω το κορμί μου βάρκα βλέπει ο Θεός το Αϊβαλί

τα χεράκια μου κουπιά, και σταματάει ο νους του.

το μαντήλι μου πανάκι

μπαινοβγαίνω στη στεριά.

Τα σμυρναίικα τραγούδια

ποιος σου τα 'μαθε

Στο 'πα και στο ξαναλέω να τα λες και να δακρύζεις

μη μου γράφεις γράμματα της καρδιάς μου ανθέ.

γιατί γράμματα δεν ξέρω

και με πιάνουν κλάματα.

Το καθρεφτάκι σου παλιό

και το μυαλό χαμένο,

σε ποιο τα ήπιες καπηλειό

και βγήκες μεθυσμένο...

 

image1976.gif

 

 

 

page1.gif ΤΟ ΠΕΛΑΓΟ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥ , Μάνου Χατζηδάκη

1 3

Το πέλαγο είναι βαθύ Το πέλαγο είναι παιδί

κι η αγάπη είναι μεγάλη τρέχει και δεν το φτάνω

έχω έναν πόνο στην ψυχή παιδί και στην αγάπη του

και ποιος θα μου τον βγάλει. που σαν παιδί το χάνω.

 

2

Το πέλαγο είναι γλυκό

χάδι μαζί και δάκρυ

και με κυλάει αφρίζοντας

στου ορίζοντα την άκρη.

 

 

page1.gifΤΟ ΨΩΜΙ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ , Ζεμανίδη Παύλου

 

Το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό,

το νερό της θολό και το στρώμα σκληρό.

Τα λεφτά που αποκτάς τα βλαστημάς,

υποφέρεις, πονάς, την πατρίδα ζητάς.

 

 

Κλέφτρα ξενιτιά τα παλικάρια κλέβεις,

μάγισσα κακιά με τα λεφτά μαγεύεις.

Πάντα μ' απονιά, χωρίζεις μάνες και παιδιά.

 

 

Κάνε Παναγιά , η ξενιτιά να πάψει,

κι άλλη μάνα πια, για χωρισμό μην κλάψει.

Κι όλα τα παιδιά, στο σπίτι τους να 'ρθουν ξανά.

 

 

Το ψωμί της ξενιτιάς είναι ξερό

και με δάκρυ πικρό το ' χω βρέξει και εγώ.

Πιο καλά στο φτωχικό , ψωμί και ελιά,

παρά χίλια καλά, στη σκληρή ξενιτιά.

 

 

 

page1.gif ΤΟ ΧΑΪΔΑΡΙ , Μάρκου Βαμβακάρη

 

1 3

Tρέξε μανούλα όσο μπορείς Απ' την οδό του Σέκερη

τρέξε για να με σώσεις. με πάνε στο Χαϊδάρι.

Κι απ' το Χαϊδάρι μάνα μου Ώρα την ώρα καρτερώ

να μ' απελευθερώσεις. Ο χάρος να με πάρει.

 

2

Γιατί 'μαι μελοθάνατος

και καταδικασμένος.

Δεκαεφτάχρονο παιδί

στα σίδερα κλεισμένος.

 

 

 

page1.gif Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ , Πάνου Θεοδωρίδη

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού

γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου,

μου 'στησε κουβέντα στις εξοχές

κι έκανε νυχτέρια με μάγισσες.

 

 

Αχ , Μακεδονία, χιλιόμορφη

γιατί κλαις και λιώνεις σαν το κερί.

Έχω γιο μονάκριβο η καψερή

κι έχει φύγει για την Ανατολή.

 

 

Τον προσμένουν κίνδυνοι και χωσιές,

λόγια ανθρώπων μαύρα και συμφορές.

Μοναχός τ' αντέχει και τα περνά

τελειωμό δεν έχουν τα βάσανα.

 

 

Στη Μακεδονία του παλιού καιρού

γνώρισα τη μάνα του Αλέξανδρου.

Στο φεγγάρι ψάχνει για μάγισσες

στ ' όνειρό της φέρνει τους Έλληνες.

 

image1976.gif

 

page1.gif ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΝΙΚΟΝ του Ισοκράτη

 

... Τοιούτος γίγνου περί τους γονείς, οίους αν εύχοιο περί σεαυτόν γενέσθαι τους σεαυτού παίδας. Άσκει των περί το σώμα γυμνασίων μη τα προς

την ρώμην αλλά τα προς την υγίειαν. Τούτου δ ' αν επιτύχεις , ει λήγοις των πόνων έτι πονείν δυνάμενος. Μήτε γέλωτα προπετή στέργε μήτε

λόγον μετά θράσους αποδέχου . Το μεν γαρ ανόητον , το δε μανικόν . Ά ποιείν αισχρόν, ταύτα νόμιζε μηδέ λέγειν είναι καλόν. Έθιζε σεαυτόν είναι

μη σκυθρωπόν αλλά σύννουν . Δι' εκείνο μεν γαρ αυθάδης , δια δε τούτο φρόνιμος είναι δόξεις. Ά μεν επίστασαι , ταύτα διαφύλαττε ταις μελέταις ,

ά δε μη μεμάθηκας , προσλάμβανε ταις επιστήμαις . Εάν εις φιλομαθής, έσει πολυμαθής.

... Ζεύς Ηρακλέα και Τάνταλον γεννήσας, ως οι μύθοι λέγουσι και πάντες πιστεύουσι, τον μεν δια την αρετήν αθάνατον εποίησεν , τον δε δια την

κακίαν ταις μεγίστες τιμωρίαις εκόλασεν. Τούτοις δει παραδείγμασι χρώμενον σ' ορέγεσθαι της καλοκαγαθίας και μη μόνον τοις υφ' υμών ειρημένοις

εμμένειν αλλά και των ποιητών τα βέλτιστα μανθάνειν και των άλλων σοφιστών , ει τι χρήσιμον ειρήκασιν , αναγιγνώσκειν.

Ώσπερ γαρ την μέλιτταν ορώμεν εφ' άπαντα μεν τα βλαστήματα καθιζάνουσαν αφ' εκάστου δε τα βέλτιστα λαμβάνουσαν , ούτω δει και τους

παιδείας ορεγομένους νεανίας μηδενός μεν απείρως έχειν, πανταχόθεν δε τα χρήσιμα συλλέγειν.

 

page1.gifΟ ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΕΦΗΒΩΝ

 

Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά , ουδ' εγκαταλείψω τον παραστάτην ότω αν στοιχήσω.

Αμυνώ δε και υπέρ ιερών και οσίων και μόνος και μετά πολλών.

Την πατρίδα δε ουκ ελάσσω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι.

Και ευηκοήσω των αεί κρινόντων, και τοις θεσμοίς τοις ιδρυμένοις πείσομαι και ούστινας αν άλλους το πλήθος ιδρύσηται ομοφρόνως.

Και αν τις αναιρεί τους θεσμούς ή μη πείθηται ουκ επιτρέψω , αμυνώ δε και μόνος και μετά πολλών.

Και ιερά τα πάτρια τιμήσω. Ίστορες τούτων Άγλαυρος , Ενυάλιος , Ζεύς , Αυξώ , Θαλλώ , Ηγεμόνη.

 

page1.gifΤο προοίμιο της Ιστορίας του Ηρόδοτου

 

Ηροδότου Αλικαρνησσέος ιστορίης απόδεξις ήδε, ως μήτε τα γενόμενα εξ ανθρώπων τω χρόνω εξίτηλα γένηται ,

μήτε έργα μεγάλα τε και θωμαστά ,τα μεν Έλλησι, τα δε βαρβάροισι αποδεχθέντα , ακλεά γένηται, τα τε άλλα

και δι' ήν αιτίην επολέμησαν αλλήλοισι.

 

page1.gifΑπό την ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, του Πλάτωνα

 

...Ουδέν γαρ άλλο πράττων εγώ περιέρχομαι ή πείθων υμών και νεωτέρους και πρεσβυτέρους μήτε σωμάτων

επιμελείσθαι μήτε χρημάτων πρότερον μηδέ ούτω σφόδρα ως της ψυχής , λέγων ότι ουκ εκ χρημάτων αρετή γίγνεται,

αλλ' εξ αρετής χρήματα και τα άλλα αγαθά τοις ανθρώποις άπαντα...

 

 

page1.gif ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ... Κατά Ιωάννην ε', 1-9

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης , κατά την παράδοση , έγραψε το ιερό του Ευαγγέλιο στην Έφεσο προς το τέλος του 1ου αιώνα μ. Χ. στην

Ελληνική Γλώσσα της εποχής του , την Ελληνιστική Κοινή . Σύμφωνα με την παράδοση έφερε μαζί του και την Παναγία . Οι Τούρκοι

Μέχρι σήμερα προσκυνούν την '' Μεριάμ Ανά '' και με βαθιά κατάνυξη ζητούν την βοήθειά της στο μέρος που κατοίκησε στην Έφεσο .

 

Μετά ταύτα ήν η εορτή των Ιουδαίων , και ανέβη ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα. Έστι δε εν τοις Ιεροσολύμοις επί τη προβατική κολυμβήθρα,

η επιλεγόμενη εβραϊστί Βηθεσδά , πέντε στοάς έχουσα . Έν ταύταις κατέκειτο πλήθος πολύ των ασθενούντων , τυφλών , χωλών, ξηρών,

εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν . Άγγελος γαρ κατά καιρόν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρα , και εταράσσετο το ύδωρ.

Ο ουν πρώτος εμβάς μετά την ταραχήν του ύδατος υγιής εγίνετο ωδήποτε κατείχετο νοσήματι. Ην δε τις άνθρωπος εκεί τριάκοντα και

οκτώ έτη έχων εν τη ασθενεία αυτού . Τούτον ιδών ο Ιησούς κατακείμενον , και γνους ότι πολύν ήδη χρόνον έχει , λέγει αυτώ :

Θέλεις υγιής γενέσθαι ; Aπεκρίθη αυτώ ο ασθενών : Kύριε , άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν,

εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει. Λέγει αυτώ ο Ιησούς : Έγειρε , άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει . Και ευθέως

εγένετο υγιής ο άνθρωπος, και ήρε τον κράβαττον αυτού και περιεπάτει.

 

image1976.gif

 

page1.gifΤΗΣ ΑΓΙΑ - ΣΟΦΙΑΣ (1453)

 

Σημαίνει ο Θιός , σημαίνει η γης , σημαίνουν τα επουράνια,

σημαίνει κι η Αγια - Σοφιά , το μέγα μοναστήρι,

με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυο καμπάνες.

Κάθε καμπάνα και παπάς , κάθε παπάς και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς , δεξιά ο πατριάρχης,

κι απ ' την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.

Να μπούνε στο Χερουβικό και να ' βγει ο βασιλέας.

Φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ ' αρχαγγέλου στόμα :

''Πάψετε το Χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τ ΄άγια,

παπάδες , πάρτε τα ιερά , και σεις κεριά σβηστείτε,

γιατί είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Μόν ' στείλτε λόγο στη Φραγκιά , να ' ρθούνε τρία καράβια,

το ' να να πάρει το Σταυρό και τ ' άλλο το Βαγγέλιο,

το τρίτο το καλύτερο , την Άγια Τράπεζά μας,

...........................................................................................

Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες.

Σώπασε, κυρα Δέσποινα, και μην πολυδακρύζεις,

πάλι με χρόνους, με καιρούς πάλι δικά μας θα 'ναι.

 

page1.gifΤροπάριο του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

 

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγρά-

φω Σοι η Πόλις Σου , Θεοτόκε . Αλλ ' ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον , εκ παντοίων με

κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω Σοι : Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε .

 

image1976.gif

Thodis N. Konstantinos, Stavropol, Russia 2005 2010

image1976.gif

 

icon_arrow.gifBACK TO INDEX PAGE